14/1 Short Films(Angels have no Wings)

Μέρος πρώτο / Part 1 (18.00)
Angels have no Wings
Interzone (Benjamin Poumey) -7' 
7FF on¢idia (Ж) -8' 
Alfaião (André Almeida Rodrigues) -13' 
Iku Manieva (Isaac Ruiz Gastélum) -8'
Mandres (Cassandra Celestin) -7' 
Le métro, Vieira da Silva (Ricardo Vieira Lisboa) -8' 
Desprendimiento de la pasión (Isaac Ruiz Gastélum) -3' 
Fool(ed) (Emily Van Loan) -8'
Sagas Romp, Sparagmos (Susu Laroche) -3' 
There's Too Many of These Crows (Morgan Miller) -4' 
Hegel and the Butterfly (Bartosz Warwas) -5' 
Today's show: Days of Shattered Innocence (Lê Xuân Tiến) -24'

Κατά τη διάρκεια του event θα υπάρχει installation με τις ταινίες
The Shadow of Your Smile & Dubus του Alexei Dimitriev, Children, Madonna and Child, Death and Transfiguration & Blue Cigarette του
Ricardo Vieira Lisboa, τ12 του
ραντο ντο, Portrait 7: Warhol του Roberto Voorbij.

During the event, there will be an installation with the films The Shadow of Your Smile & Dubus by Alexei Dimitriev, Children, Madonna and Child, Death and Transfiguration & Blue Cigarette by
Ricardo Vieira Lisboa, τ12 by
ραντο ντο, Portrait 7: Warhol by Roberto Voorbij.

στην Ίριδα(Κινηματογραφικός Τομέας ΠΟΦΠΑ)
Ακαδημίας 55 & Ιπποκράτους 15
Είσοδος Ελεύθερη - Free Entrance


Αναλυτικό Πρόγραμμα/Analytic Schedule
Angels have no Wings

 Interzone (2014, Ελβετία, 6’28’’)
 Benjamin Poumey

INTERZONE is a part-narrative, part-experimental short film. It may be a dream. It's an
enigma to solve. A physical and mental space that needs to be physically and mentally explored to find the way out.

Το INTERZONE είναι ένα μερικώς-αφηγηματικό, μερικώς-πειραματικό φιλμ. Μπορεί να
είναι ένα όνειρο. Είναι ένα αίνιγμα προς λύση. Ένας φυσικός και πνευματικός τόπος,
που πρέπει να εξερευνηθεί φυσικά και πνευματικά για να βρεθεί η έξοδος.

7FF on¢idia (2016, Βραζιλία/Βολιβία/Πράσινο Ακρωτήρι/Μεξικό/Γερμανία, 8’12’’)

In ancient China the tiger skin was the representation of the “continuous change”, in
Maya’s world through Bolom Chon’s (jaguar) hike the constellations could be read:
cosmos’ dance.
Fluxes are assembled in the film; speckled plants, “7 pancadas”, panthera onca, ounce
(oz), “golden spider”. Matter-energy- information drifts. Side communication, surplus value of code. Commodities, bit coins, mountains of data.
7FF on¢idia: real impossibilia in life capital.

Στην αρχαία Κίνα το δέρμα της τίγρης αντιπροσώπευε την «συνεχή αλλαγή», στον
κόσμο των Μάγια, μέσω της πορείας του τζάγκουαρ, μπορούσαν να διαβαστούν οι
αστερισμοί: ο χορός του Κόσμου.
Το φιλμ συναρμολογεί ροές: φυτά με στίγματα, «7 χτυπήματα», ένας πάνθηρας,
ουγγιά – αξία, «η χρυσή αράχνη». Η ύλη-ενέργεια- πληροφορία ποικίλει. Πλευρική
επικοινωνία, προστιθέμενη αξία. Εμπορεύματα, bit coins, βάσεις δεδομένων.
7FF on¢idia: αδύνατη πραγματικότητα στο κεφάλαιο της ζωής.

Alfaião (2016, Πορτογαλία, 13’)
André Almeida Rodrigues
In the countryside painted in white by the frost, the birds sing while entrapping the
hunter who warms himself in the early sunlight. In the fireplace, the wood crackles in
the fire and warms the elderly who are making siesta in company of their cat. We are in
the village, where there it is always too hot despite the cold weather and the rain once in a while. This village is Alfaião.

Στην ύπαιθρο, βαμμένη στα λευκά από τον παγετό, τα πουλιά τραγουδούν
μαγνητίζοντας τον κυνηγό που ζεσταίνεται στον πρωινό ήλιο. Στο τζάκι, το ξύλο
τσακίζεται στη φωτιά και ζεσταίνει τους ηλικιωμένους που παίρνουν την σιέστα τους
παρέα με τις γάτες τους. Βρισκόμαστε στο χωριό, όπου έχει πάντα πολύ ζέστη παρά τον
κρύο καιρό και βρέχει μία στο τόσο. Αυτό το χωριό είναι το Alfaião.

Iku Manieva (2017. Μεξικό, 7’30’’)
Isaac Ruiz Gastélum

Two children take refuge in the Sinaloa sierra. Filmed in the municipality of Concordia, Sinaloa, northwest Mexico, the film shows an idyllic landscape wrapped in a rare atmosphere of peace in contrast to the threatening presence of the drug cartels who have operated in the area for decades.

Δύο παιδιά καταφεύγουν στην οροσειρά Sinaloa.
Γυρισμένη στην κοινότητα της Concordia, Sinaloa, βορειοδυτικό Μεξικό, η ταινία δείχνει ένα ειδυλλιακό τοπίο τυλιγμένο με μια σπάνια ειρηνική ατμόσφαιρα, σε αντίθεση με την απειλητική
παρουσία των καρτέλ ναρκωτικών που δρουν στην περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες.

Mandres (2016, Ελλάδα/ΗΠΑ, 7’)
Cassandra Celestin

Traces of a body draw a camera across a landscape of stone and walls.
Τα ίχνη ενός σώματος παρασύρουν μια κάμερα σε ένα τοπίο πέτρας και τοίχων.

Le métro, Vieira da Silva (2017, Πορτογαλία, 8’21’’)
 Ricardo Vieira Lisboa

The underground. Vieira da Silva and Arpad Szenes. Pussy cats. "Le métro". A kiss.
Ο υπόγειος. Vieira da Silva και Arpad Szenes. Γατάκια. «Le métro». Ένα φιλί.

Desprendimiento de la pasión (2017, Μεξικό, 3’)
 Isaac Ruiz Gastélum

Metacinema. Dispassion.
Meta-cinema. Ηρεμία.

Sagas Romp, Sparagmos (2017, Ηνωμένο Βασίλειο, 3’29’’)
Susu Laroche

Sagas Romp, Sparagmos. Put the laughter into slaughter, Dinner is Pulled Shredded Smashed. Sound by Schtinter.

Sagas Romp, Sparagmos. Βάλε το γέλιο στη σφαγή. Το δείπνο είναι Αργοψημένο Τριμμένο Θρυμματισμένο. Μουσική του Schtinter.

There's Too Many of These Crows (2016, ΗΠΑ, 4’)
Morgan Miller

A short film about aggression and escalation.

Μία μικρού μήκους ταινία για την επιθετικότητα και την κλιμάκωση.

Hegel and the Butterfly (2011, Πολωνία, 5’)
Bartosz Warwas

This brief and creative documentary is probably closest to, in the Polish film tradition,
the style of Wojciech Wiszniewski. Performances by a human-butterfly became fodder
here to express the dialectic of our collective and individual history. After the thesis and
antithesis there must come the synthesis. Will it be the same in life as in the film?

Οι performances ενός ανθρώπου-πεταλούδα έγιναν τροφή εδώ για να εκφράσουν τη
διαλεκτική της συλλογικής και ατομικής μας ιστορίας. Μετά τη θέση και την αντίθεση
πρέπει να έρθει η σύνθεση. Θα είναι το ίδιο στη ζωή όπως και στη ταινία;

Today's show: Days of Shattered Innocence (2016, Βιετνάμ, 24’)
Lê Xuân Tiến

A travel through different performances of a variety show.
Ένα ταξίδι μέσα από διάφορες παραστάσεις ενός variety show.


INSTALLATIONPortrait 7: Warhol. (2017, Ολλανδία, 1')
Roberto Voorbij

One could say that Warhol's prophecy regarding 15 minutes of fame has largely become true. With the expansion of the internet to a platform where any user can broadcast its very own channel, his promise has been more than fulfilled. The repeating of fame which initially creates fame and subsequently flattens and destroys it, has increased as well. 'Portrait 7: Warhol' presents the artist as a work of art, the performer, the public personality. Warhol himself is transformed into a product, a brand, a media phenomena. He puts on the face of a celebrity. Warhol himself replaced with images of violence. Everything in high speed, shorter than a quote, reduced to a cry, a signal, a pulse. Dadaist and surrealist. Pop art itself as the subject. Popular art derailed. Popular art or the art of popularity?

Μπορούμε να πούμε ότι η προφητεία του Warhol για τα 15 λεπτά δημοσιότητας έχει επαληθευτεί. Αρκεί ν' αναλογιστούμε ότι με την διάδοση του ίντερνετ σε μια πλατφόρμα όπου κάθε χρήστης μπορεί να έχει το κανάλι του. Η επανάληψη της δημοσιότητας, δημιουργεί την ανάγκη νέας δημοσιότητας, κι έτσι η δημοσιότητα αυτοκαταστρέφεται. Στο Portrait 7: Warhol βλέπουμε τον καλλιτέχνη σαν προϊόν, ένα φαινόμενο των media. Παίρνει το πρόσωπο μιας διασημότητας. Ενώ ο Warhol αντικαθιστάται από σκηνές βίας. Όλα σε γρήγορη ταχύτητα, συντομότερα από μια ρήση, έναν λυγμό, ένα σήμα, ή έναν παλμό. Ντανταϊστικά και σουρεαλιτικά. Η pop art είναι το θέμα. Δημοφιλής ή εκτροχιασμένη. Δημοφιλής τέχνη ή η τέχνη της δημοτικότητας;

The Shadow of Your Smile (Ρωσσία, 2014, 3')
Alexei Dimitriev
The shadow of your smile, when you are gone
A teardrop kissed your lips and so did I

Η σκία απ' το χαμόγελό σου, όταν φεύγει
Ένα δάκρυ φιλάει τα χείλη σου κι εγώ το ίδιο

Dubus (Ρωσσία, 2005, 4')
Alexei Dimitriev

A slow dance of the classical cinema to the music of Zelany Rashoho.
Ένας αργός χορός με εικόνες κλασσικού κινηματογράφου στη μουσική του Zelay Rashoho.

Blue Cigarette (2017, Πορτογαλία, 2’)
Ricardo Vieira Lisboa

When filming smoke, in color, cinematographers must avoid the "blue smoke"
phenomenon. "Blue Cigarette" is a direct cinema experience on 16mm film, it takes the
same time of a cigarette burning and is filled with cigarette burns. The strip was
tortured, scratched, punctured, erased, colored, and animated: an exploration on the
volatility of the film medium, as if it was itself a cigarette and one could smoke it all the way.

Όταν οι κινηματογραφιστές τραβούν τον καπνό σε χρώμα, πρέπει να αποφεύγουν το
φαινόμενο του“μπλε καπνού”. Το “Blue Cigarette” είναι μια εμπειρία direct cinema σε
φιλμ 16 mm. Κρατάει τον ίδιο χρόνο με το τσιγάρο που καίγεται και είναι γεμάτο με
καψίματα τσιγάρου. Το φιλμ βασανίστηκε, γδάρθηκε, τρυπήθηκε, σβήστηκε, βάφτηκε,
και μπήκε σε κίνηση: μία εξερεύνηση πάνω στην εκρηκτικότητα του φιλμικού μέσου,
σαν να ήταν το ίδιο τσιγάρο και κάποιος θα μπορούσε να το καπνίσει.

Children, Madonna and Child, Death and Transfiguration( Πορτογαλία, 2016, 9')
Ricardo Vieira Lisboa

Robert Tucker runs through the three first short films directed by Terence Davies. From childhood to old age, the trilogy presents a character through formal, narrative and aesthetic recurrences. This video-essay presents the films in a tripartite screen, organizing and putting in dialogue these same recurrences.

Ο Robert Tucker μέσα από τις τρεις πρώτες μικρού μήκους του Terence Davies. Από την παιδική ηλικία ως τη γήρανση, η τριλογία παρουσιάζει έναν χαρακτήρα με επίσημο, αφηγηματικό τρόπο, αλλά και αισθητικές αναφορές. Αυτό το βίντεο σπάει την ταινία σε 3 οθόνες, οργανώνοντας και βάζοντας τον διάλογο ταυτόχρονα.

τ12(Ελλάδα, 2017, 1')
ραντο ντο

στην Ίριδα(Κινηματογραφικός Τομέας ΠΟΦΠΑ)
Ακαδημίας 55 & Ιπποκράτους 15
Είσοδος Ελεύθερη - Free Entrance